Matchfixing

03-01-2019 &nbsb;column  Siep Buurke

De trainer van Roel Boomstra, bondscoach van de KNDB Rob Clerc noemde het in de Volkskrant matchfixing, de snelle remises die er soms gegeven worden in belangrijke toernooien.

En inderdaad is Alexander Schwarzman in 2017 op zeer doelmatige wijze wereldkampioen geworden. De spelers die elkaar nog uit de Sovjetschool kennen, speelden niet tegen elkaar. En dus hadden ze nog genoeg energie over om daar waar de kansen lagen wel te spelen. Ik kan dit professioneel noemen. Als liefhebber vind ik deze partijen niet om aan te gluren. Het is bepaald geen reclame voor de sport.

Gelukkig is matchfixing bij een tweekamp minder voor de hand liggend. We mogen allang blij zijn dat er geen partijen opgegeven worden in het landsbelang. Dit is mogelijk wel gebeurd in de Sovjettijd. Vraag Anatoly Gantwarg maar.

Dat Nederlanders er niet aan doen is te prijzen, maar is misschien niet handig als je wereldkampioen wilt worden. Uiteindelijk gaat het daar toch om. De Sovjetschool is voor een belangrijk deel door de Talentontwikkeling van de KNDB overgenomen. Misschien zou ook dit deel overwogen kunnen worden. Het zal er wel niet van komen. Het is Nederlandse cultuur om er eerlijk voor te spelen. Zie bijvoorbeeld het Wereldkampioenschap 1956 toen Geert van Dijk van R.C. (Reinier Cornelis) Keller won. Keller werd toen op 1 punt 2e achter de Canadees Marcel Deslauriers.

En zo zijn er nog wel voorbeelden. Reglementair zijn afspraken moeilijk te voorkomen, als spelers niet willen spelen, kun je ze niet dwingen. Welke spelregelverandering je ook wilt voorstellen. Zo weinig mogelijk spelers van hertzelfde land aan een WK mee laten doen, is de enige manier om “strategisch spelen” te voorkomen. Maar dan zal het niveau misschien dalen. Aan het spel ligt het niet. We zijn nog maar aan begin van het begrijpen van het spel, gezien de mogelijkheden.

Dat het afspreken van een remise wel eens lastig is, ondervond Alexander Schwarzman die in het Tweede Seaports Masters toernooi in Delfzijl blijkbaar remise afgesproken had in zijn partij met Guntis Valneris. Maar er moest wel gespeeld worden en de verplicht te spelen 40 zetten zijn nog best veel. Nu kwam Schwarzman erg goed te staan, maar gezien de afspraak bood Valneris remise aan. Schwarzman sloeg deze af waarna Valneris in woede ontstak. Schwarzman verdedigde zich door te zeggen dat zijn fans het niet zouden begrijpen dat hij in zo’n stand remise zou aannemen. Pijnlijk was het dat voor wie Russisch verstond deze afspraken letterlijk te horen waren.

Als je afspraken maakt is het beter die niet te openlijk wereldkundig te maken.